zoekenmailfb
kaft Vogelvreugd april 2016

Dat het verenigingsleven in de loop van de jaren die achter ons liggen flink is veranderd, weten we allemaal. Wat dat betreft kunnen we dicht bij huis blijven. Niet alleen dat de vergrijzing in onze hobby hard heeft toegeslagen en dat we dus te maken hebben met minder leden op alle niveaus, ook de intensiteit waarmee de vogelsport wordt bedreven verandert. Veel van onze verenigingen zijn voortgekomen uit “de kanaries”. Vaak zangkanaries en later steeds meer kleur- en postuurkanaries. Pas veel later wordt het allemaal breder. Dan komen de tropen erbij in al hun variatie en dan ook zien we de speciaalclubs ontstaan omdat de liefhebbers van een bepaalde vogelgroep daar meer vinden van wat ze zoeken. Als je om je heen kijkt dan is bij andere bonden en verenigingen vaak eenzelfde ontwikkeling te zien. Heel dicht bij huis kent iedereen wel de enorme teruggang van de duivensport. In de grote steden valt geen wedstrijdduif meer te bekennen, terwijl dat in de zestiger jaren nog heel gewoon was. Ook de modelspoorbaanverenigingen worden steeds kleiner want jongeren interesseren zich er niet meer voor. Ze lopen er niet warm voor en vrijwel geen van die verenigingen kent nog jeugdleden, iets dat voor ons heel herkenbaar is. Vorige week las ik ergens dat juist gespecialiseerde volksdansverenigingen weer flink groeien. Het is weer hip om je bezig te houden met bijzondere dansen, terwijl dat al heel wat jaren als uit de tijd werd beschouwd. Maar nu groeien de verenigingen weer. Wie weet is er ook nog hoop voor de vogelhobby. Als ik dit schrijf zitten we net voor half maart in een reeks van mooie dagen. Goed weer voor de tuin dus. Bij de eerste mooie dagen van het jaar is daar van alles te doen. Het is zoveel dat je eigenlijk niet weet waar te beginnen. Samen met mijn vrouw pak ik van alles aan, gadegeslagen door allerhande vogels. Het lijkt wel of ze weten dat er zo dadelijk wat te halen valt nu de grond zo wordt omgewoeld. Behalve onze brutale huismussen zijn ook het winterkoninkje, het roodborstje, de merels en wat vinken present en tot mijn verrassing komt zelfs een groepje van zes staartmezen eens inspecteren of er wat te halen valt. Eigenlijk is dat de mooiste manier om vogels te leren kennen. Zo direct bij de hand en hun gedrag afgestemd op dat van de mens. Immers als we even zitten voor een kop koffie nemen zij bezit van de aangepakte perken en beginnen alles wat van hun gading is op te peuzelen. Ze weten dat zo lang we zitten er niets aan de hand is, maar zodra staan we op en de hele boel vlucht naar de bomen om vandaar te gaan kijken hoe we verder gaan. Maar vooral ook wanneer we weer ophoepelen. Immers wij hebben hun maaltijd onderbroken! Dezer dagen beginnen ook de gewestelijke vergaderingen, die leiden naar de finale beslissingsronde op het Bondscongres op 21 mei in Bennekom. Immers daar moet het definitieve besluit worden genomen als het gaat om het samen gaan met de NBvV. Het contact tussen beide bonden is momenteel zeer intensief en dat moet ook wel want heel wat zaken dienen de revue te passeren. Met name het juridische aspect vraagt veel aandacht en zolang de finale beslissing nog niet is genomen, kunnen allerhande zaken nog niet definitief worden gemaakt. Toch worden er wel voorzichtig wat stapjes gemaakt ter voorbereiding. Daarvan is het samenvoegen van beide bondsbladen een goed voorbeeld. Om daar een mooi, maar vooral goed blad van te maken is best een uitdaging. Niet voor even maar voor altijd met artikelen van niveau die een brede interesse garanderen. Over zoiets moet worden nagedacht. Dat doen we onder andere dus nú. Ik verwacht u op de gewestelijke vergadering.

Onno Bijlsma